Het “Grand Canal” een statige waterpartij uit lang vervlogen tijd.

Het voormalige landgoed de Duckenburg wordt al in het eind van de 14de eeuw genoemd en is op diverse historische kaarten terug te vinden. Op een met grachten omsloten eiland van 120 bij 120 meter stond een versterkt kasteel. Bij diverse oorlogshandelingen in de 15de en 16de eeuw werd het danig beschadigd. Zelfs door de Spaanse troepen in 1585 in brand gestoken na hun belegering van Nijmegen. Een opleving ontstond toen in de tweede helft van de 17de eeuw er grootse plannen ontstonden voor een tuin bij een nieuw paleis volgens Barokke aanleg met Europese allure. Baron Willem van Schuylenburg schatmeester van stadhouder koning Willem de 3^e, had grootse ambities. Voorbeeld was Het Loo en misschien zelfs stiekem Versailles. Kort na 1736 werd de Orangerie verbouwd tot woonhuis en het oude kasteel zal daarna gesloopt zijn. In de uitgebreide plannen werden een Grand Canal, de Orangerie en in stervorm verschillende dubbele lanen ontworpen.

De lotgevallen van dit Dukenburgse Kanaal staan model voor het hele bijzondere Dukenburgse gebied. Het kanaal werd bij de aanleg van de wijken Lankforst, Tolhuis en Meijhorst rigoureus in tweeën gedeeld. Ook het grootste deel van het eiland verdween onder de Van Appelterenweg en de Lankforst. De verschillende delen van de oude lanen structuur bleven gelukkig tot vandaag toe gespaard. En dat willen we zo houden! Samen met de slotgracht is een groot deel van het eiland weg gegraven en deel geworden van de nieuwe waterpartijen met toegevoegde uitstulpingen. Een klein eilandje bovenin is het enige overgebleven restje van het middeleeuwse burchteiland. Het is een belangrijk broed en schuilplaats voor onze uitgebreide watervogelpopulatie.

Verleden en heden.
Een stuk van het kanaal, parallel aan de 60e straat Meijhorst, geeft nog een indruk van hoe het eens eruit moet hebben gezien. Het moet indrukwekkend geweest zijn.
Ooit was het een statige watergang die van het buiten Duckenburg richting de Wijchense kerktoren wees. Nu is deze zichtas nog enkel een verwijzing van flat naar flat, van De Valkenaer naar Boetbergen Schuylenburg.

Hierachter heeft nog een stukje van de oorspronkelijke vorm zich verscholen . Per toeval onaangetast gebleven en gekoesterd door de bewoners. Een visstekje met historische allure. De grote vierkante toevoeging aan de 60^e straat Meijhorst geeft gelukkig een extra dimensie aan de flats. Hollandse wolken spiegelen hier in het water, prachtige oude vleugelnootbomen en aan de oever staan wilgen als uitkijkpost dienend voor de Aalscholver. Gelukkig gaat hier de eerder geplande bebouwing in het kader van Hart voor Dukenburg niet door!

Een koude ontspanning.

Schaatsten hier ooit adellijke dames en heren?.

Ik geloof het direct. De winters waren strenger en vrolijk tijdverdrijf was de adel niet vreemd. Op afbeeldingen uit de vorige eeuw van een dichtgevroren kanaal wordt druk geschaatst. In januari 2009 was het weer mogelijk! IJspret op het Grand Canal. Er langs wandelen is voor de omwonende een dagelijks genot. Maar er bovenop staan was menigeen nog niet overkomen.

Flora en fauna.

Bijzondere bewoners van het hele gebied rondom het Grand Canal zijn: de Brede wespenorchis, die op onze ondergrond uit de voorlaatste ijstijd, op vele plaatsen (en tuinen) in Dukenburg voorkomt. De zeldzamer voorkomende gevlekte rietorchis heb ik in 2007 in het vochtige grasland bij de oever gevonden. Gevlekte bladeren en de bloem met lusvormige tekening op de lip. Een beauty welke met de nieuwe maaifrequentie een aardige kans maakt zich uit te breiden. Aan de oever de heerlijk geurende watermunt. De bloemetjes roze tot lila en zachte blaadjes welke tussen de vingers gewreven een frisse pepermuntlucht geven.

Grand Canal: een plek om te koesteren!

Tekst en foto’s Jacqueline Veltmeijer

Ons dierbaar Douglassparrenbosje gelegen tussen het Grand Canal en de HAN-locatie, als productiebos omgevormd en aangeplant in 1934 en 2,45 ha groot is niet zomaar een groenblijvertje in de openbare ruimte van Tolhuis, maar een kleine oase.

Dit jaar, 2009 is het dus in zijn huidige staat 75 jaar oud en het heeft nog steeds de allure van een echt bosje!

Het perceel was oorspronkelijk veel groter en was vroeger een gemengd bos met deels eiken op de plaats waar in 1980 een nieuwe uitbreiding van de wijk Tolhuis gebouwd werd.

Op kaarten uit de 16^e eeuw is er al bos te herkennen als onderdeel van het landgoed De Duckenburg.

Het gebied heeft al veel ondergaan maar werd ook vaak aan zijn lot overgelaten. Tot als apotheose de Dukenburgse woningbouw in de 70^e jaren er overheen kwam. Lange tijd was er sprake van twee bospercelen met de naam “kraaienbosje”, welke voor het uilenbos en het douglassparrenbos gebruikt werd. In de laatste bestemmingsplanwijzing 2009 ligt nu het voorstel vast de status van “bos”, toe te kennen aan zowel het Uilenbos en het Douglassparrenbos. Eindelijk erkenning!

Het was in opzet misschien een monotoon productiebosje maar heeft zich ontwikkeld tot een waardevol natuurlijk gebied met de belevingswaarde van een bos. Het is er goed toeven. Een grote biodiversiteit is ontstaan door de aansluiting met het hele gebied rondom het Grand Canal. Natuur kreeg zijn kans omdat het een tijd ongemoeid bleef tot de dag dat het gedeeltelijk voor nieuwbouw werd ingezet en het loofgedeelte radicaal gekapt werd.

In 2006 werd onder de vlag van onderhoudswerkzaamheden een nogal rigoureus uitgevallen kap uitgevoerd door een Duits bosbedrijf. Bomen met de beste kwaliteit houtopbrengst voor de förster werden uitgezocht met het oogmerk te oogsten. Het hout wordt nog steeds gebruikt voor de fabricage van scheepsmasten en kozijnen. Nog een 2^e kapronde kwam er aan te pas toen bleek dat het aantal uit de eerste oogst niet voldoende opbrengst zou geven. De deal was namelijk dat het werk geleverd zou worden in ruil voor deze opbrengst, zodat groot onderhoud bekostigd kon worden door de gemeente Nijmegen.

Ons arme bosje. Natuurlijk was er aanvankelijk gekeken naar de toekomstbomen die mochten blijven, doch in de tweede ronde was de samenhang ietwat verloren gegaan. Dat bleek wel in 2007 toen er in Dukenburg een hevige storm woedde die in ons bosje een twintigtal grote Douglassen om liet knappen als waren het lucifershoutjes. Sommige met kluit en al.

De paden waren verbreed en voorzien van nieuwe ondergrond, de randen opengemaakt en een verwaarloosd rozenperk werd verruild voor natuurlijke kruiden. Maar de geknapte reuzen sloegen grote lege plekken en waren voorgoed weg.

Fauna

Vele kleine zoogdieren en vogels zijn hier thuis ondanks het feit dat de omvang minder dan

5 ha is. Het helpt de dieren dat er een verbinding is naar het hele gebied rond het Grand Canal en de ruigte langs het fietspad naar de 23^e straat. Ook de houtwal rond het HAN terrein en het restant van de historische eikenlaan achter de 24^e straat zijn belangrijk. Het valt gelukkig ook onder de hoofdgroenstructuur.

Dit Dukenburgse netwerk van meerdere kleine bosjes en natuurlijke parkgebieden geeft de grotere soorten zoals eekhoorn en vogels als de boomklevers de kans hier een duurzame populatie te vestigen. De eekhoorns zijn al aan hun vierde generatie toe en het nest is gelukkig nog steeds intact. De gewone grootoorvleermuis is nog steeds aanwezig samen met een variëteit aan muizen, van veldmuis tot bosspitsmuis, de mol en de egel.

Een aparte vogel, de boomklever met zijn rode buik, is in staat langs de stammen van loofbomen en Douglassparren omhoog en omlaag te klimmen. Zoekend naar kleine insecten in de ruige bast. Hij is nu met meerder paren aanwezig maar is heel gevoelig voor versnippering van zijn biotoop. We moeten er toch niet aan denken dat de ruigte naast het fietspad en een gedeelte van het Douglassparrenbos ingezet gaan worden voor de uitbreiding en ontwikkeling van het landschapspark voor de nieuwbouw op het HAN terrein.

Voor alle hier dagelijks genietende bewoners, mens en dier is dit geen fraai vooruitzicht.

Door de grote populatie van hier nu wonende bosvogels zoals buizerd, grote bonte specht, vlaamse gaai, boomkruiper, heggenmus, en nog 15 andere soorten, is het toch duidelijk dat we hier spreken over een bos vol leven, wat onaangetast moet blijven!.

Mossen

Karakteristieke mossoorten die voorkomen in een Douglassparrenbos zijn: kussentjesmos, gewoon knopjesmos, boskronkel steeltje, en bossig gaffeltandmos.

Soms is de bodem bedekt met grote plakkaten gerimpeld platmos. Op rottend hout kan het viertandmos met kapsels te vinden zijn. Welke soorten hier staan zijn nog niet allemaal gedetermineerd maar zeker de moeite waard er eens tijd aan te gaan besteden.

Tuinvlieders,

De Gouden regen, een wel heel verrassend heester met grote gele in trossen hangende bloemen hoort in onze tuinen thuis, maar is dit jaar tussen al het groen opgedoken. Meegebracht door vogels? Of door minder fraaie expedities van bewoners met tuinafval hier terecht gekomen? Wie zal het zeggen, het is een sterke heester die waarschijnlijk in deze omgeving wel zal overleven. De bosvegetatie heeft er wel een gast bij gekregen en het is te hopen dat de hier thuishorende soorten er niet door overwoekerd zullen worden.

Bijzondere Flora,

Nog talrijk aanwezig langs de paden van het Douglassparrenbos is de Rankende helmbloem. Het is een lid van de Duivekervelfamilie en 30 tot 100 cm groot. De plant bloeit normaliter van de voorzomer tot diep in de herfst. Vorig jaar heeft ze zelfs tot in januari van de zachte winter door gebloeid.. Vermeerdering waarschijnlijk door zelfbestuiving. Met zijn licht groene bladeren, dubbel geveerd en eindigend in een vertakt hechtrankje ontstaat een fijn lichtgroen tapijt voor de donkere Douglassparren stammen. De 6 tot 8 bijeen staande bloemen vormen losbloemige trosjes van 5 tot 6 mm, zijn geelwit en soms iets roodachtig aangelopen.

Deze West Europese halfschaduwplant breidt zich zuidelijker van de grote rivieren en vooral rond Nijmegen uit. Op zure, stikstof - en kalkarme zand en veengronden en licht plekken in naaldhoutaanplantingen. De eenjarig plant is gelukkig ondanks de enorm snelle verbraming en vergrassing van het bos dit jaar weer opgekomen.

Wat intensiever onderhoud is duidelijk nodig aangezien het hele bos inmiddels overwoekerd dreigt te raken door bramen en grassen. Een oppervlakkige snoeibeurt enkel langs de randen is niet genoeg.

De gewone vlier met zijn prachtige witte schermen bloemen en daarna de paarse trossen bessen is hier al lange tijd thuis. Steeds weer hoop ik op het oude hout en stronken de bijzondere “Judasoor” te vinden. Een paddestoel in de vorm van menselijke oren. Helaas ik heb hem hier nog niet gevonden, maar wie weet? Aan de rand van het bos staat zelfs de minder vaak voorkomende Peterselie vlier. Het is een natuurlijke variant van de gewone vlier De bladeren van deze vlier hebben een dieper ingesneden blad waardoor deze gelijkenis vertonen met peterselie. De peterselievlier groeit snel. Na 10 jaar kan de plant een hoogte bereiken van 3 meter. De bloemkleur is wit. Deze plant is zeer winterhard en kan het beste in het voorjaar worden gesnoeid. Een ieder die nu verwacht hier een soepig luchtje te ontwaren heeft het mis. Hij dankt zijn naam echt aan de vorm van zijn blad, en ruikt er zelfs niet naar. Natuurlijk zijn de hulst en de lijsterbes hier te vinden en de berk komt nu op de open plekken terug. Inlandse eiken en statige beuken staan aan de buitenrand met zowaar nog wilde liguster en de boswingerd in de bosrand naar het Grand Canal toe.

Een compleet bos met, Indische aardbei, boshyacinth, knopig helmkruid, bosandoorn, en bij de bosranden zijn op twee plekken als toetje de mannelijke en de vrouwelijke Hop te vinden.

Alles bij elkaar ook nog een goede biotoop voor planten van de sterk zure grond zoals varens, gladde witbol, bochtige smele en bosbramen. Ook al zijn het vervelende planten bij aanraking, de grote en kleine brandnetel zijn waardplanten voor diverse vlindersoorten. In ons bos fladdert heel veel fraais rond, zoals de Atalanta - Dagpauwoog - kleine vos - landkaartje – en gehakkelde aurelia. Het Knopig Helmkruid is de voedingsbasis voor de helmkruidvlinder die nogal onooglijk is maar een prachtige rups heeft. Wit met gele banden en zwarte stippen.

Ik hoop ze dit jaar weer te zien.

In navolging van onze eerdere nominatie van de Wollewei op de grens tussen Lankforst en Malvert in het Groene Kansenboek (zie www.groenekansen.nl) wordt dit het volgende pareltje in de rij van kostbaar groen waar we heel zuinig op moeten zijn. Laten we ook hier respectvol mee omgaan!

Tekst en foto’s: Jacqueline Veltmeijer-Jansen

Tussen Heesch en Hezeveld ligt een park aan de Kometenstraat. Er staan veel bomen, er is een speelplek, er zijn wat bankjes en een hondenuitlaatplaats. In het park krijg je een groot gevoel van ruimte. Je kunt er prima joggen. Een paar jaar geleden zijn er verhoogde borders aangelegd die het terein reliëf geven en in het voorjaar en de zomer kleur door een keur aan bloemen en planten. Nog wat meer bomen planten zou geen kwaad kunnen. Het park heeft een longfunctie voor Nijmegen-West, zeker wanneer de stadsbrug er ligt en het verkeer op de Energieweg zal toenemen.

Indiener: Mark Gerritsen

Aan de Dingostraat / hoek Hazenkampseweg ligt een afgebakende speelplek naast een gazon met een berkenlaantje, een HUP (hondenuitplaats), en een bosje met enkele bankjes. Leerlingen van de omliggende scholen maken er dankbaar gebruik van. De schommels en glijbaan zijn in trek bij de buurtkinderen en hun ouders.

Indiener: Oda Fennema

Project Geschakelde Kroonluchters

Tegenover het nieuwe schoolgebouw van het ROC nabij het Centraal Station in Nijmegen bevindt zich tussen het fietspad en busbaan een langgerekte groenstrook die geschikt is voor de aanplant van een aantal bomen.

Gulden Snede in de Natuur
De Gulden Snede is de verdeling van een lijnstuk in twee delen in een speciale verhouding. Bij de Gulden Snede verhoudt het grootste van de twee delen zich tot het kleinste zoals het gehele lijnstuk zich verhoudt tot het grootste. Geven we het grootste deel aan met a en het kleinste deel met b, dan is de verhouding van beide zo dat a : b = (a+b) : a.
De bedoelde verhouding a/b wordt het gulden getal genoemd en aangeduid met de Griekse letter phi.
De Gulden Snede is in de levende en dode natuur veelvuldig te ontdekken. Zelfs moeder aarde lijkt niet ongevoelig te zijn voor deze esthetiek die bij dieren en planten vaak is terug te vinden. Voorbeelden hiervan zijn de hoek tussen bladeren en de steel van een plant en de hoek tussen de nerven in het blad en bij de verdeling van de verschillende bloemblaadjes.

Plan uitvoering
Mijn plan is om een aantal bomen te laten aanplanten door leerlingen van het ROC waarbij de locatie van de bomen wordt bepaald door de theorie van de Gulden Snede. Mijn bedoeling is dat de bomen aangeplant zullen worden op een onderlinge afstand die bepaald wordt door deelnemende leerlingen. Ook de totale lengte van de bomenrij zal worden bepaald door de deelnemers met als uitgangspunt de theorie van de Gulden Snede.
Om een van deze bomen komt een schakelring van brons met een doorsnede van 98 cm. De schakelring staat op drie schuine poten die onder een bepaalde hoek staan waarbij de schakelring zelf zich op ooghoogte bevindt. De door de leerlingen uitgekozen boom zal in de tijd langzaam naar de binnenkant van deze ring gaan groeien. Tegelijkertijd groeien de kronen van de bomen naar elkaar toe waardoor op den duur ook een verbinding met de schakelring tot stand komt en er sprake is van ‘geschakelde kroonluchters’.

Indiener: Boudewijn Corstiaensen

Indieners: F.J.M. van der Wielen en Harry Lasschuyt

Locatie: Parkje achter de ateliers (oude klooster), basisschool Groot Nijeveld en wooncentrum De Vonk op de Dobbelmannweg

De nominatie door F. van der Wielen was er al en stond sinds 13 april op de website GroeneKansen.nl

Op 30 juni ging Harry Lasschuyt de deuren in de Hazenkamp langs om zijn buurtbewoners op te roepen het parkje Dobbelmannweg te nomineren als Groene Kans. Iedereen klom achter de PC. De buurt is in rep en roer. Een waterval van nominaties viel de mailbox van GroeneKansen.nl binnen. F. van der Wielen en Harry Lasschuyt krijgen veel bijval. Jong en oud uit omliggendestraten zijn in alle staten nu de basisschool gesloopt gaat worden. In het verleden is bij een ander bouwproject beloofd dat het parkje behouden blijft.

W. van Aken:

Park Dobbelmanweg
een van de intiemste plekken
om de stenen stad te kunnen
vergeten
een paradijsje voor kinderen voor een ongestoord spel
verkeersvrij

Wies Verschoten: “Het parkje achter basisschool Groot Nijeveld en wooncentrum De Vonk aan de Dobbelmannweg. Het is een uniek stukje groen met prachtige kastanjes om doorheen te wandelen en te genieten van het gefluit van de vogels. Het is er heerlijk stil.”

W. Hogenkamp: “Het is een erg mooi oud parkje, het past goed bij het kastanjelaantje en de bloementuin van de Vonk. Grote bomen. Mooi wandelplekje en ontmoetingsplek met mensen van de Vonk. Er zijn al veel kinderfeestjes al gehouden!”

B. Hillen: “Mooi parkje en er is beloofd toen de Vonk werd gebouwd dat dit voor de buurt behouden blijft.”

Josephine Albers: “De Hazenkamp lijkt groen, maar is dat dankzij de groene tuinen van de bewoners. De Hazenkamp heeft weinig openbare groene plekjes. Dit parkje ligt achter het voormalige klooster en ouderenwoonproject De Vonk, achter de begraafplaats. Het is werkelijk een fantastisch idyllisch stukje groen. Mijn kinderen hebben er toen ze jong waren vaak gespeeld. Vooral omdat het Goffertpark te ver weg is om als jong kind alleen naar toe te gaan. Idyllisch en intiem omdat er oude bomen staan, er een mooi aangelegde tuin is en… rust: geen verkeerslawaai, een veilige plek om te spelen. Kortom een heerlijk stukje groen zonder de drukte van de straat . We zijn zeker blij met de de Goffert, maar kleine intieme plekjes voor zowel jong als oud zijn er in eigen buurt praktisch niet. 
Bovendien is er met de bouw van het ouderenwooncomplex De Vonk met de buurtbewoners afgesproken dat deze plek groen en gehandhaafd blijft vanwege het oude karakter.”

Harry Lasschuyt: “Hier vind ik mijn dagelijkse rust en speel er met onze hond!”

Jeroen Heggen: “Grote oude bomen, waar groot en klein in zomer en winter van genieten.”

Ward Martens: “De kerk, het Klooster en het parkje ze horen gewoon bij elkaar. Het klooster heeft ooit al een keer een heleboel groen afgestaan en nu is het genoeg geweest!!”

A. Wielsma-Frehe: “Behoud groene long in onze buurt.”

Servie Janssen: “Vanweg de rust die er op natuurlijke wijze is ontstaan en die van belang is voor de senioren/flat, het kerkhof en de kunstenaars die er tevens in stilte werken. Planners zouden deze constante moeten respecteren.”

Hannij Walraven: “Mooi stukje groen dat uit deze wijk niet verloren mag gaan.”

B. Westerduin: “Het is een uniek plekje achter de Dobbelmannweg. Prachtige oude bomen, het is een gedeelte van de oude kloostertuin van toen het klooster annex scholen nog in gebruik waren als zodanig. De Dobbelmannweg is de laatste tijd veel drukker geworden, als luchtzuivering is het ook belangrijk.”

Erik Peters: “Een heerlijk rustig stukje is waar je je hoofd even leeg kan maken.”

Fanny Scholts: “Speelterrein voor de kinderen en voor de honden uit de buurt. Er wordt veel gebruik van gemaakt!!!!!”

Lola Bezemer: “Het parkje aan de Dobbelmannweg moet beschermd worden tegen bebouwing. Ik ben met dit parkje opgegroeid en heb er veel leuke dingen beleefd. Verjaardagsfeestjes, picknicks, voetballen en er waren een tijd ook nog schommels. Het is voor mij een parkje, waar ik mooie herinneringen aan heb, maar ook nu, nu ik niet meer in nijmegen woon, vind ik het heerlijk om als ik hier ben even door het parkje te lopen.”

Myrna Noordijk: “Please, please, please! Geen parkeerplaatsen …. er is al zo weinig groen in de buurt. De mooie oude bomen moeten bewaard blijven!”

Gabrielle Smith: “Ik kom vaak in het parkje Dobbelmannweg om met vriendinnen te voetballen of met de hond te spelen. Het is een rustig en leuk stukje waar je kunt spelen zonder dat iemand er last van heeft. Mijn hond kan hier niet snel de weg op gaan, en de bal rolt de straat niet op.”

Hanny Meulepas, Carmen Nelissen en Julia Smith komen graag in het parkje met dezelfde redenen als Gabrielle.

Chris Hillen: “Ze willen het parkje slopen, en ik vind dat dat absoluut niet kan. Het parkje wordt gebruikt om met de hond te wandelen, en ook veelvuldig als speelterrein. Het is echt een klein stukje natuur in een woonwijk.”

Wim Bilo: “Prachtig, ietwat verscholen parkje. Rustige plek in een druk stuk van de buurt.”

Tessa: “Parkje Dobbelmanweg moet blijven omdat we helemaal geen parkeerplaatsen nodig hebben! We hebben we gewoon parkjes nodig.”

Maria Mestrom: “Het is een waar vogelparadijs en een mooi stukje groen voor de buurtbewoners. Dit moet behouden blijven.”

Hanneke Gelauff: “Zo’n 10 jaar geleden was dit parkje ernstig verwaarloosd. Mensen lieten er hun honden uit en lieten alles liggen. Omdat ik in de Vonk woon en zelf een hond heb, dacht ik dat dit anders kon. De milieupolitie werd ingeschakeld. We kregen een poepbak en de mensen die goedwillend waren, begonnen iedere hondenbezitter erop te attenderen dat wij hier de poep opruimen. Nu 10 jaar later is dit een schoon terreintje geworden waar ouderen, kinderen, maar ook honden genieten van dit unieke intieme plekje. Dit zonder verkeersgevaar. Een sociale plek voor jong en oud.”

C. Krouwel: “Het is een fantastisch stukje natuur. Voor de kinderen hier in de buurt een heerlijk plekje om verstoppertje te doen en gewoon vanouds te struinen.”

Eva Olthof: “Het parkje maakte vroeger deel uit van de kloostertuin van het dobbelmanklooster. Een stukje cultuurgoed dus.”

M. Goossens: “Niet alles vol bouwen, maar laten we het een groene stad houden en behouden. De kleine parkjes zijn het leukste: je ontmoet hier mensen uit de buurt, dus een sociale plek.”

Jelly Smink: “… een oase van rust. Aan de andere kant heb ik er juist ook al diverse leuke contacten met buurtbewoners opgedaan. Mensen die ik zonder het parkje nooit had leren kennen. Heerlijk zo’n stukje groen vlak bij huis.”

Rene Mulder: “Prachtige, mooie bloementuin in de stille achtergrond. Je vergeet er de drukte.”

Marion Martens: “Tijdens een wandeling in het parkje werd ik geïnformeerd over de toekomst van dit prachtige park. Nijmegen is de oudste stad van Nederland waar men enorm trots op is. Dat moet ook zeker zo blijven. Met zo’n trots gevoel geniet ik, en met mij vele mensen, van dit park. Je zou iedereen even willen uitnodigen om mee te genieten van deze rustige plaats in een drukke wijk. De prachtige kastanjebomen en wilde bloemen krijgen hier nog de ruimte. Tevens is dit park een sociaal ontmoetingsplaats voor iedereen met of zonder hond of kinderen. Gemeentebestuurders Nijmegen, ga eens een keertje na een drukke werkdag op kantoor met een klapstoeltje is ons park zitten. Sluit uw ogen en laten uw oren en neus goed werken. Je begeeft je in een vakantie-paradijs. Strijd voor behoud van ons park.”

Carolien Thijs: “…Moet er niet aan denken dat dit een parkeerplaats wordt.”

Lokatie: in de punt tussen Voorstadslaan en Weurtse weg

Uitbreiding park Krayenhoff met oude boterfabriek (terrein omsloten door Voorstadslaan - Weurtseweg - Bronsgeeststraat). BEHOUD MONUMENTALE BOMEN. Hoogbouw en sloop boterfabriek al eerder door actie buurt voorkomen.

Gemeenteraad heeft in 2006 ingestemd met plan voor uitbreiding park, behoud fabriek en bouw 24 woningen op het terrein. Hierdoor blijft echter bestaand groen bedreigd. Buurt ijvert voor inpassen van bestaande bomen bij de plannen. BUURT WIL DEZE GROENE KANS NIET VOORBIJ LATEN GAAN.

Zie ook: www.batava.nl

Achter de boterfabriek

Indiener: Jeanne Berendrecht

Lokatie: Goffertpark

Het bosgedeelte rond het Goffertstadion wil ik graag nomineren als Groene Kans. De gemeente wil hier het Huis van de Topsport bouwen. Om dit mogelijk te maken moeten er bomen gekapt worden. Men zegt nu al dat deze bomen onderzocht gaan worden want ze zijn mogelijk wel ziek. Ik kan de uitslag van dit onderzoek al bijna raden.
Bovendien wil men het dieper gelegen stuk groen dat achter de witte boerderij ligt ombouwen tot een parkeerplaats, waarbij 400 parkeerplaatsen in een soort kelder komen te liggen. Daarboven gelijk aan de weg ligt nog een laag waar 400 auto’s kunnen parkeren.
Tekeningen van deze plannen zijn te vinden op de site van de gemeente. Echter men kan er niet van uitgaan dat de groene berg (waarin het stadion verborgen ligt) wordt zoals deze is weergegeven: er komen verschillende ingangen en de heuvel zal niet toegankelijk worden gemaakt dus er komt onder aan de heuvel een groot hek en bovenaan zal toch ook een hek moeten komen want anders kan men zo het stadion in lopen. Er is ook nog horeca met zicht richting Goffertweide gepland.

indiener: René Pulles

Onderdeel van de huidige plannen voor het Topsport en Innovatiepark in het Goffertpark is het bouwen van een gedeeltelijk ondergrondse parkeergarage op van het aangegeven weilandje. Ik moet er niet aan denken dat, wanneer ik over de Burg. Daleslaan rij, ik niet meer dit weidse uitzicht zie, maar tegen een parkeergarage aankijk. Ditzelfde geld voor wanneer ik door het beboste deel van het Goffertpark loop dat grenst aan dit weiland.
Overigens staat in de Wijzigingsbevoegdheid in Bestemmingsplan Nijmegen Goffert-Winkelsteeg, dat de gemeente heeft gemaakt op de monumentenstatus van het Goffertpark dat B&W ervoor dient te zorgen dat “de openheid van het huidige weiland bij de boerderij aan de Burgemeester Daleslaan
50 behouden blijft”. Dat lijkt mij niet in overeenstemming met de huidige plannen tot bouw van een parkeergarage.